Logo Radio Łódź

Teatr Radia Łódź. Do źródeł duszy polskiej

Słuchowisko "Do źródeł duszy polskiej" na podstawie poezji i jednoaktowego dramatu Tadeusza Micińskiego zaprezentujemy w poniedziałek, 3 listopada o godzinie 20:00.

(Fot. K. Ciężki)

Słuchowisko zostało zrealizowane w Radiu Łódź w 1980 roku. Wystąpili w nim znakomici łódzcy aktorzy: Zbigniew Bielski – w roli głównej oraz Wanda Grzeczkowska, Ryszard Dembiński, Ireneusz Kaskiewicz, Włodzimierz Kwaskowski, Euzebiusz Olszewski i Jan Peszek.

Jego podstawą literacką są poezje i publicystyka Tadeusza Micińskiego, a przede wszystkim jednoaktowy dramat z roku 1905 „Romans siedmiu braci śpiących w Chinach”. Autor umieścił akcję w domu wariatów, ale z przebiegu dramatu rozumiemy, że ów dom wariatów jest symbolem społeczeństwa, które odrzuca i potępia każdą nową myśl, każdą inność oraz dążenie do duchowej i społecznej prawdy. 

Warto zaznaczyć, że prapremiera (i jak dotychczas jedyne wystawienie) „Romansu siedmiu braci śpiących w Chinach” miało miejsce w roku 1969 w Studenckim Teatrze Uniwersytetu Łodzkiego STUŁ, w reżyserii Jerzego Hutka, który poprowadził również aktorów w radiowym słuchowisku.

 

 

"Do źródeł duszy polskiej" zaprezentujemy w poniedziałek, 3 listopada o godzinie 20:00. Słuchajcie nas na 99,2, www.radiolodz.pl lub przez aplikację mobilną.

 

 

Tadeusz Miciński był poetą, dramaturgiem, prozaikiem i publicystą. Urodził się 9 listopada 1873 w Łodzi, zginął tragicznie w lutym 1918 pod Czertykowem.

Miciński studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz filozofię w Lipsku i Berlinie. Podczas pobytu w Berlinie poznał Stanisława Przybyszewskiego, z którym rozczytywali się w tych samych pracach z zakresu demonologii i satanizmu. Poznał także filozofa Wincentego Lutosławskiego, który umożliwił mu pobyt w Hiszpanii, gdzie Miciński zainteresował się mistyką hiszpańską i polską, towiańszczyzną, filozofią Platona i Nietzschego oraz hiszpańskim malarstwem (zwłaszcza Francisco Goyą) i dramatem (głównie Calderonem). Przebywał także w Homlu, Petersburgu i Moskwie, gdzie nawiązał kontakty z rosyjskim Bractwem Pracy, wspólnotą religijną zbliżoną ideowo do tołstoistów. Podczas częstych pobytów w Zakopanem (1904-1906) nawiązał kontakt z Witkacym i jego otoczeniem. Miciński głosił idee panslawistyczne i antygermańskie. Uczestniczył także w zjeździe sokolstwa w Pradze oraz w zwołanym z inicjatywy Piłsudskiego zjeździe działaczy niepodległościowych w Zakopanem (1912). Po wybuchu pierwszej wojny światowej przebywał w Moskwie i Petersburgu. Brał udział w życiu polskiej koloni artystycznej skupionej wokół Stefana Jaracza i Witkacego. Działał w Kole Literacko-Artystycznym Domu Polskiego w Moskwie oraz współpracował z wychodzącą tamże „Gazetą Polską”.Entuzjastycznie przyjął wybuch rewolucji lutowej, przeciwstawiał się jednak rewolucji październikowej. W 1918 roku, w drodze powrotnej do kraju został zabity przez chłopów w celach rabunkowych, jego grób znajduje się w osadzie Małe Małynicze pod Czerykowem na Białorusi.

W 1902 ukazał się zbiór poezji Micińskiego „W mroku gwiazd”, który stanowi główny zrąb jego twórczości poetyckiej. Poezja ta, przyjęta ze sporym entuzjazmem przez krytykę, przekracza granice konwencji młodopolskiej, podążając w kierunku oryginalnego ujęcia symbolizmu, a nawet ku elementom nadrealistycznym. Jego twórczość zawiera charakterystyczne zespolenie mistyki, sadyzmu i erotyzmu.Twórczość dramaturgiczna jest również wyrazem tendencji ekspresjonistycznych. Od poetyki marzenia sennego dochodzi Miciński do formuły teatru będącego misterium filozoficzno-społecznym. Pojmował świat w duchu koncepcji manichejskich jako cykliczną i nierozstrzygalną walkę dobra ze złem, w której Lucyfer jest aspektem bądź tragiczną emanacją Boga. Wpisana w formę dramatów myśl teatralna zbliża Micińskiego do światowych reformatorów teatru, takich jak Gordon Craig, zaś w w Polsce Wyspiański, a później Witkacy.

Wysoce oryginalne pomysły teatralne Micińskiego zrealizowano dopiero po latach. Wydarzeniem stała się warszawska inscenizacja „Kniazia Patiomkina” z roku 1925, w reżyserii Leona Schillera. Wywarła ona duży wpływ na ówczesne życie teatralne i dała pretekst do licznych pochwalnych wypowiedzi (m.in. Żeromskiego), a Witkacy napisał: „Jeden Miciński wykazuje ten rzut, raczej tygrysi skok w przyszłość nowej sztuki całego świata”. 

Uwaga! Nasze strony wykorzystują pliki cookies. Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies i podobnych technologii m.in. w celach statystycznych i reklamowych. Mogą też stosować je współpracujący z nami reklamodawcy, firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W programie służącym do obsługi internetu (przeglądarce internetowej) można zmienić ustawienia dotyczące plików cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Zgadzam się z polityką