Logo Radio Łódź

Rozprawa z historią [recenzja]

Festiwalowi goście łódzkiego Teatru Powszechnego mieli okazję obejrzeć spektakl Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego. "Bitwa warszawska 1920" to kolejne przedstawienie w ramach trwającego XX Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, tym razem z repertuaru Narodowego Starego Teatru w Krakowie.

"Bitwa warszawska 1920", reż. M. Strzępka (Fot. M. Hueckel/materiały prasowe)

Sztuka niepokornego duetu Strzępka/Demirski nie jest zwykłą, historyczną retrospekcją z czasów wojny polsko-bolszewickiej. Autorzy stawiają szereg pytań. Zastanawiają się, o co walczyli nasi przodkowie i czy potrafili skorzystać ze zwycięstwa nad Wisłą.

Tuż przed bitwą na scenie spotyka się cała galeria postaci - między innymi Piłsudski, Dzierżyński, Broniewski, Róża Luksemburg i Witos. Bohaterowie drugoplanowi to zwykli obywatele - chłop, poznaniak czy polska mama – Matka Polka.

Teatralny Cud nad Wisłą

Postacie historyczne są bezlitośnie rozliczane ze swoich ówczesnych postaw. Józef Piłsudski jako niezdecydowany wódz woli się zdrzemnąć, niż wziąć sprawy państwa w swoje ręce. Władysław Broniewski to nieco wystraszony walczący poeta socjalista (bo w tym nurcie łatwiej mu się pisze), z kolei Feliks Dzierżyński nie rozumie, dlaczego niegdyś naród polski nie skorzystał z szansy na bolszewickie ocalenie, które z pewnością zmieniłoby losy kraju między Bugiem a Odrą, na lepsze.

Chociaż w spektaklu jest wiele zabawnych momentów, np. rozczarowanie aktorki kabaretowej, tym że w przyszłości w jej rolę wcieli się Natasza Urbańska (nawiązanie do produkcji Jerzego Hoffmana "1920 Bitwa Warszawska"), to najczęściej uśmiechamy się, bo trudno inaczej radzić sobie z gorzką prawdą. Wygrana bitwa okazała się bowiem momentem przepowiadającym klęskę.

Na szczególną uwagę zasługują role kobiece, między innymi Doroty Pomykały jako bezgranicznie kochającej wszystkie swoje dzieci polskiej mamy i Anny Radwan-Gancarczyk, rozczarowanej sytuacją polityczną kapitalistki z Poznania. Nie można zapomnieć o doskonałej kreacji Krzysztofa Globisza, który zmienia się to w Wincentego Witosa, to w księdza Skorupkę.

Historyczne mity

Sztuka rozwiewa mity na temat bohaterskiego poświęcenia za wolność. Jedna z przełomowych bitew w historii świata osłabiła kraj. Wszystko się popsuło, rzeczy nie działają i nic nie jest na swoim miejscu. Brakuje jedności i mobilizacji, chociaż wszyscy wiedzą, że na odbudowę ojczyzny należy ciężko pracować.

Teatralny tragizm łączy się z komizmem – stwierdzamy, że groteskowo ukazani decydenci bawią się w wojnę i politykę. Aktorzy wznoszą zatem wraz z publicznością toast za rządzących – aby przestali rządzić i zostawiają nas ostrzegając, abyśmy nie powtarzali ich błędów.

"Bitwa warszawska 1920" Na Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych (Fot. M. Hueckel/materiały prasowe)

"Bitwa warszawska 1920"

Reżyseria: Monika Strzępka
Scenografia: Michał Korchowiec
Muzyka: Jan Suświłło
Choreografia: Cezary Tomaszewski
Obsada: Marta Ojrzyńska, Dorota Pomykała, Anna Radwan-Gancarczyk, Małgorzata Zawadzka, Juliusz Chrząstowski, Marcin Czarnik, Krzysztof Globisz, Grzegorz Grabowski, Rafał Jędrzejczyk, Michał Majnicz.

Narodowy Teatr Stary w Krakowie

Uwaga! Nasze strony wykorzystują pliki cookies. Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies i podobnych technologii m.in. w celach statystycznych i reklamowych. Mogą też stosować je współpracujący z nami reklamodawcy, firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W programie służącym do obsługi internetu (przeglądarce internetowej) można zmienić ustawienia dotyczące plików cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Zgadzam się z polityką